YELWINOO and BANGKOK
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင္႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕
ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ (၄)ႏွစ္ ၊ (၄)မိုး တကၠသိုလ္ တက္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာပါ။ ဘန္ေကာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ Second Home (ဒုတိယအိမ္) ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္ ရန္ကုန္က ဧၫ္႔သည္ေတြ လာရင္ လိုက္ပို႔ေပး ၊ ရန္ကုန္က မွာတဲ႔ ပစၥည္းေတြ လိုက္႐ွာ၀ယ္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သြားလာတတ္တယ္ ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ Long Weekend ပိတ္ရက္႐ွည္ေတြ ႐ိွရင္ ဘန္ေကာက္ကိုပဲ လာျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ဘန္ေကာက္မွာ အေျခခ် ေနၾကတာက တစ္ေၾကာင္း ၊ ဘန္ေကာက္မွာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ ရတာကို ႏွစ္သက္တာက တစ္ေၾကာင္း တို႔ေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္မွာ (၂) ေခါက္ေလာက္ေတာ႔ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။
ေရာဂါ
ေတာ္ေတာ္ေလး ဆိုး၀ါးတဲ႔ ေရာဂါ။ ဘာေရာဂါ လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ နီကြန္ ဒီ ၉၀ ကင္မရာ နဲ႔ အေ၀း႐ိုက္ မွန္ဘီလူး နီကြန္ ၁၈ – ၂၀၀ မမ ကို အ႐ူးအမူး လိုခ်င္ေသာ ေရာဂါပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အခုကိုင္ေနတဲ႔ မိုဘိုင္းဖုန္း ဟန္းဆက္ေလး အေတာ္႔ကို ေဟာင္းေနပါၿပီ။ ကိုင္ေနတာလည္း (၅) ႏွစ္ ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟန္းဆက္အသစ္ လဲဖို႔ တိုက္တြန္းစၿမဲ တိုက္တြန္း ခဲ႔ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပေတၿပီး မလဲ ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္းဖုန္းထက္ အေရးႀကီးတဲ႔ ကင္မရာ၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ စုေနလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေရာဂါကို ကုစားဖို႔က ပိုအေရးႀကီး ပါတယ္။
ဒီဇင္ဘာမွာ ၀ယ္မယ္
၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ကို၀င္းသိန္းတို႔ ဘန္ေကာက္ လာလည္ဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ကို၀င္းသိန္းက ဘန္ေကာက္ကို တစ္ခါမွ် မေရာက္ဖူးလို႔ လည္ပတ္ခ်င္သလို ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အရမ္းကို လိုခ်င္ေနတဲ႔ ကင္မရာနဲ႔ မွန္ဘီလူး လိုက္၀ယ္မယ္ ဆိုၿပီး ခရီးစဥ္ကို စီစဥ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖက အသာတၾကည္ ခြင္႔ျပဳေလေတာ႔ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ ၊ ဗီဇာ ၊ ဟိုတယ္ အားလံုး အဆင္သင္႔ ခ်ိတ္ထား လိုက္ပါတယ္။ သြားခါနီး (၄) ရက္အလိုမွာ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ကြင္းကို ဆႏၵျပသူေတြက ၀င္စီးထားလိုက္ ပါတယ္။ တကယ္႔ကို အခ်ိန္ကိုက္ ေလးပါ။ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ သီခ်င္းထဲက “တိုက္ဆိုင္လိုက္တာမ်ားကြာ…” ဆိုတဲ႔ စာသားအတိုင္း ျဖစ္ေနပါေပတယ္။ ႐ိုးရာမပ်က္ ကၽြန္ေတာ္႔ ပါးစပ္မွ အလြန္ ယုတ္ၫံ႔ေသာ စကားလံုး မ်ားစြာနဲ႔ ေရ႐ြတ္ႀကိမ္ဆဲ မိပါေတာ႔တယ္။ ေ႐ြးစရာ လမ္းမ႐ိွ ၊ ခရီးစဥ္ကို ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်က္သိမ္းခဲ႔ပါတယ္။ ကို၀င္းသိန္း တို႔မ်ား ဘန္ေကာက္ မသြားရရင္ စကၤာပူ သြားမယ္ဆိုၿပီး လစ္သြားပါေလရဲ႕။
သႀကၤန္သြားေပါ႔… သားရယ္…
ဒီဇင္ဘာလ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ႐ံုးပိတ္ရက္႐ွည္ မ႐ိွေတာ႔ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႐ံုးက တစ္ပတ္ (၆) ရက္ လုပ္ရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင္႔ (၃ – ၄) ရက္ ဆက္တိုက္ ပိတ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာ ၀ယ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကို ေခတၱမွ် ခ်ဳပ္တီး ထားလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖကလည္း “သႀကၤန္သြားေပါ႔ သားရယ္…” ဆိုေတာ႔ “မ်ိဳးႀကီး” ရဲ႕ “ဒီကေစာင္႔ေနသူ” သီခ်င္းေလးနဲ႔ပဲ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ကို အားခဲၿပီး ေစာင္႔ေနခဲ႔ရ ေတာ႔တာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ သြားခ်င္လြန္းလို႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား နန္႔နန္႔ထ ေနခဲ႔သလဲ ဆိုရင္ သႀကၤန္သြားမယ္႔ ဘန္ေကာက္ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ကို ေဖေဖာ္၀ါရီလ ပထမအပတ္ ကတည္းက ၀ယ္ထားခဲ႔ တာပါ။ အနားကပ္မွ ဆိုရင္ ၀ယ္လို႔ မရမွာ စိုးရိမ္လို႔ပါ။ ဒီဇင္ဘာလ ကေန ဧၿပီလ အထိ ကာလတိုေလးမွာ ေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးတာ ထူးထူးျခားျခား ေႏွးတယ္လို႔ ခံစားမိ ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ မတ္လ (၁၃) ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ီမက္(တ္) စာေမးပြဲေတာင္ ေျဖလိုက္ပါ ေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ ၊ ည ေတြကုန္ဆံုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္တမမနဲ႔ ေစာင္႔ခဲ႔တဲ႔ “လရယ္ ဧၿပီ ေရာက္လာခဲ႔ ေပၿပီ”။ ကၽြန္ေတာ္ သြားမွာက ဧၿပီလ (၁၀) ရက္ေန႔ မွပါ။ ဒါေပမယ္႔ ဧၿပီလ (၁) ရက္ေန႔ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ခရီးသြားမယ္႔ Luggage က Ready ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ရဲလြင္ဦးတို႔မ်ား ကင္မရာ၀ယ္ဖို႔ ဇြဲနပဲ ႀကီးေပစြ ေပါ႔။
တက္ႂကြတဲ႔ ၾကက္ဖ
ဧၿပီလ (၁၀) ရက္။ ေန႔လည္ Flight ဆိုေပေသာ္လည္း မနက္ (၉) နာရီ ကတည္းက အေဖ႔ကို ကန္ေတာ႔ၿပီး အိမ္က ထြက္လာခဲ႔ တာပါ။ “တက္ႂကြနဲ႔ ၾကက္ဖ” ဆိုသလို ေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္း ကို၀င္းသိန္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အင္းယားလမ္း ၊ ကမာၻေအးဘုရားလမ္း ၊ တကၠသိုက္ရိပ္သာလမ္း တ၀ိုက္ မ႑ပ္ေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ေဆာက္ေနတာေလးေတြ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးမွ ေလဆိပ္ တက္ခဲ႔တာေပါ႔။ ေလယာဥ္က ရန္ကုန္ အခ်ိန္ (၁၄း၀၀) မွာ တက္ပါတယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ႀကိဳဆိုပါ၏
တစ္နာရီ သာသာေလး စီးလိုက္တာနဲ႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ သု၀ဏၰဘူမိ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ကို ဆိုက္ေရာက္ လာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္းဆီမွာ တည္းမွာဆိုေတာ႔ ေလယာဥ္ ဆုိက္ဆိုက္ခ်င္း သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ခ်ိတ္ရတာေပါ႔။ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ႔ Ring သံ ႏွစ္ခ်က္ အဆံုးမွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ဖုန္းကိုင္ လိုက္တယ္။ “ခင္ဗ်ား ေနာက္ဆို ဘန္ေကာက္ မလာနဲ႔ေတာ႔ဗ်ာ” တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ “ဟင္… ဘာျဖစ္လို႔တုန္းကြ” လို႔ျပန္ေမး လိုက္ရေတာ႔တာေပါ႔။ “ခုနေလးကပဲ ထိုင္းအစိုးရက ႏိုင္ငံေတာ္ အေရးေပၚ အေျခအေန ဆိုၿပီး တီဗြီမွာ ေၾကာ္ျငာ သြားတယ္။ အကို ဒီဇင္ဘာလ တုန္းက လာမယ္ဆိုေတာ႔ ေလယာဥ္ကြင္း ပိတ္တယ္။ အခု အေရးေပၚ အေျခအေန ေၾကာ္ျငာတယ္။ ဘယ္လို တိုက္ဆိုင္မႈႀကီးေတြလဲ ဗ်ာ။” ဟိုက္… ေမာင္ရဲလြင္ဦး ၊ မင္းေသစမ္း။
ဇာတာလားဗ်ာ
သူေျပာလည္း ေျပာစရာ ပဲဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဒါသထြက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိုက္ဆိုင္ပါေပတယ္။ ပစၥည္း၀ယ္ဖို႔ လာပါတယ္ ဆိုမွ Shopping Centre ေတြ ပိတ္ထားေတာ႔ နံရံနဲ႔ ေခါင္းနဲ႔သာ ၀င္ေဆာင္႔လိုက္ခ်င္ ပါေတာ႔တယ္။ ဘာမွ ၀ယ္လို႔ မရမယ္႔ အတူတူ ကၽြန္ေတာ္ (၂) ရက္ေလာက္ အခန္းေအာင္းၿပီး အိပ္စက္ အနားယူ လိုက္ပါတယ္။ ဟိုနားသြားလည္း ပိတ္ ၊ ဒီေနရာ သြားလဲ ပိတ္ ဆိုေတာ႔ လူလည္း သြားခ်င္စိတ္ မ႐ိွေတာ႔ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း သံေယာဇဥ္ ႐ိွတဲ႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဇာတာမ်ား လာၿပီး ၿငိစြန္းေနသလား လို႔သာ ေတြးမိ ပါေတာ႔တယ္…
YE LWIN OO © 2009 APR 15th…
ခုေတာ့လည္း လာရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ …. u know wht i mean ;) haha