Me and Photography
ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ျခင္း ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္
ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာကို ၂၀၀၂ ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက အ႐ူးအမူး ၀ါသနာ ပါခဲ႔တာပါ။ ကင္မရာ တကားကားနဲ႔ ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ ဟို႐ိုက္ ၊ ဒီ႐ိုက္ လုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ ျဖစ္သူက နဲနဲေလးမွ ၾကၫ္႔မရပါဘူး။ “နင္ ဓါတ္ပံုဆရာ လုပ္စားမလို႔လား” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ၀ါသနာကို တစ္ခ်ိန္လံုး ဟန္႔တား ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔ကို ခ်စ္တယ္ ၊ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာကိုလည္း မစြန္႔လႊတ္ ႏိုင္ဘူးဗ်။ အေမ အျမင္မကပ္ ရေလေအာင္ သူနဲ႔ သြားလာတဲ႔ ေနရာမ်ိဳးေတြဆို ကင္မရာ သိပ္မယူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ အေမက ဓါတ္ပံု႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ဘူး ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ခမ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ေပါ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကင္မရာ ၊ မွန္ဘီလူး နဲ႔ တျခားေသာ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားကို ၀ယ္ဖို႔ အေမ႔ဆီမွာ ပိုက္ဆံ ေတာင္းလို႔ မရလို႔ပါ။ ဟဲ ဟဲ…။
Photography ကို ေလ႔လာျခင္း
တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံု ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ ၊ သခၤန္းစာ (tutorials) ေတြ ဖတ္ရင္း နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ျဖတ္သန္း ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု သင္တန္းရယ္ လို႔ တက္ခဲ႔တာမ်ိဳး မ႐ိွဘူး။ စာဖတ္ၿပီး စာထဲမွာ ေျပာထားတာေတြ စမ္း႐ိုက္ၾကၫ္႔တယ္ ၊ မသိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးတယ္။ PhotoBlog မွာ ကၽြန္ေတာ္ Blogging လုပ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရတယ္။ သူတို႔ေတြ ႐ိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြ ၾကၫ္႔တယ္ ၊ မသိရင္ ေမးတယ္။ အဲလိုနဲ႔ပဲ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လူနဲ႔သူနဲ႔ တူေအာင္ ႐ိုက္တတ္လာတယ္ေပါ႔။
ၾကည္ျဖဴပါ အေမရယ္…
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမက ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေနရထိုင္ရ အလြန္ က်ဥ္းက်ပ္ပါတယ္။ သူ႔ေ႐ွ႕ ကင္မရာႀကီး တကားကား သြားလုပ္ရင္ ဆဲလႊတ္ခံရမွာ ဗ်။ မွတ္မွတ္ရရ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဒီဇင္ဘာလမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခ်ာင္းသာသြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ ၊ မထိုင္ႏိုင္နဲ႔ ကင္မရာႀကီး ယူသြားပါတယ္။ အေမက ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ဘူးသာ ေျပာတယ္။ သူကိုယ္တိုင္က ဓါတ္ပံု အ႐ိုက္ခံ ရတာ အင္မတန္ ၀ါသနာထံုသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ေခ်ာင္းသာ ေရာက္ေတာ႔ ညီမေလးကို ပံုေတြ ႐ိုက္ေပး ၊ ႐ံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ႐ိုက္ေပးျဖစ္တယ္။ အေမေတြ႕ေတာ႔ သူ႔ကိုလည္း ပံုေတြ ႐ိုက္ေပး ျဖစ္တယ္ဗ်။ အဲ… ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လို႔ ပံုေတြ Computer မွာ ျပေတာ႔ သူ႔ေလသံက နဲနဲ ေျပာင္းသြားတယ္ဗ်။ “အဲလိုက်ေတာ႔ ငါ႔သားက ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ ၊ နင္႐ိုက္တဲ႔ ပံုေတြ လွသား” တဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ က်ိတ္ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ႔ရတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တာကို နဲနဲၾကည္ျဖဴလာတဲ႔ အရိပ္အေရာင္ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ၀မ္းသာရပါတယ္။
ငါ႔ပိုက္ဆံ မကုန္ရင္ ၿပီးတာပဲ
ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဧၿပီလ သႀကၤန္တြင္းေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘန္ေကာက္ သြားတယ္။ သြားတယ္ ဆိုတာလည္း ဘာအတြက္မွ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ နီကြန္ ဒီ-၉၀ ကင္မရာ နဲ႔ ၁၈-၂၀၀ မမ မွန္ဘီလူး သြား၀ယ္တာ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အေမက ႐ံုးက အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ဘန္ေကာက္ အလည္ သြားတယ္ေလ။ ဟိုမွာ ဆံုျဖစ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ႔။ သူ ေ႐ွာ႔ပင္းထြက္ေတာ႔ အဲဒီ ေ႐ွာ႔ပင္းစင္တာကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားတယ္။ ႀကံဳတုန္း သူ႔ကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေပးမယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ကူးရေတာ႔ ပံုနဲနဲ ႐ိုက္ေပးျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ကင္မရာလည္း ေတြ႕ေရာ “သား ၊ နင္႔ကင္မရာ က ေကာင္းလွခ်ီလား။ ဘယ္ေလာက္ ေပးရတာလဲ။ ေစ်းႀကီးတယ္ မွတ္လား။” ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ “နင္လဲေနာ္… ေအးေလ။ ၀ယ္ခ်င္၀ယ္ ေပါ႔။ ငါ႔ပိုက္ဆံ မကုန္ရင္ ၿပီးတာပဲ” တဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္႔ ပရိတ္သတ္
အေဖ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ Webpage ကို အၿမဲ ဖတ္တယ္ဗ်။ ဆိုဒ္မွာ ပံုေတြအတြက္ Narration ေရးရင္လည္း ဒီေန႔အထိ Raw Data ေတြ ႐ွာေပးေနတုန္း။ အေမ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဆိုဒ္အေၾကာင္း သိပ္မသိဘူး။ ညည အိပ္မေပ်ာ္ရင္ အင္တာနက္ သံုးတတ္တဲ႔ အေမ တစ္ေယာက္ တေလာေလးတုန္းက ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရေသာက္ခ်င္လို႔ ထေတာ႔ သူ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕ မွာထိုင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ ဆိုဒ္ကို စိတ္၀င္တစား ဖတ္ေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲ ျဖစ္တဲ႔ ပီတိကို ခင္ဗ်ားတို႔ မွန္းဆ ႏိုင္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ အမာခံ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္ ရခဲ႔ျပန္ပါတယ္။
အလုပ္နဲ႔ ဓါတ္ပံု
အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခရီးသြားရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာ ယူသြားေလ႔ ႐ိွပါတယ္။ Street Life ေလးေတြ ႐ိုက္ရေအာင္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက 2009 May 14 မႏၲေလးမွာ ကုန္ပစၥည္းသစ္ မိတ္ဆက္ပြဲ ႐ိွတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလး ေရာက္သြားတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မႏၲေလး ရတနာပံု ၿမိဳ႕တည္နန္းတည္ ႏွစ္ ၁၅၀ ျပၫ္႔ အခမ္းအနားနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ ေနေလေရာဗ်ာ။ အဲဒီေန႔ မနက္ ၁၀း၀၀ အတိမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစည္းအေ၀း ႐ိွတယ္ဗ်။ လံုး၀ မေနႏိုင္တဲ႔ အဆံုး မနက္ ၆ နာရီ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ ညီငယ္ေလး ညီမင္းစံ ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး လာႀကိဳ ခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ ၁၅၀ ပြဲဆိုတာ ႏွစ္ ၅၀ ၾကာမွ တစ္ေခါက္ လုပ္တဲ႔ ပြဲေလ။ ႀကံဳေတာင္႔ ႀကံဳခဲပါ။ ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ညီမင္းစံ ၊ ကိုေမာင္လွ ၊ ကိုသခင္ႀကီး ၊ ႏိုင္ႏိုင္ထြန္း လူစံု တက္စံု သြား႐ိုက္ျဖစ္တယ္။ မနက္ ၁၀း၀၀ အစည္းအေ၀း ဆိုေတာ႔ အေျပးအလႊား ႐ိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေျပးလႊားလိုက္သလဲ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ ေျခဖ၀ါး ၂ ဖက္စလံုး အရည္က်ည္ ဖုေတြ ထသြားတဲ႔ အထိပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲေတြ ႐ိွေနပါေစ။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွ စြန္႔လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ…

ဓါတ္ပံုမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ လက္ဦးဆရာလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ႔ ဓါတ္ပံု သခင္ႀကီး (မႏၲေလး) နဲ႔ အမွတ္တရ ပါ…

မႏၲေလးမွာ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ လိုက္ပို႔ေပးတဲ႔ ညီေလး ညီမင္းစံ နဲ႔ မနက္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ မထြက္ခင္ အမွတ္တရ…


ကိုေဂ်ႀကီး ျဖဴဝၿပီး ပိုၿပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းလာ သလိုပဲ ဟီး
ကိုပုဂံနက္ကေတာ့ နဂိုအတိုင္းပဲ (အဲဒိလူ သူ႕ေစာ္က ျမန္မာလို SMS ပို႕တာကို ကိုရဲလြင္ဦးကို ျပေသးလား :P)