အခုဆို ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူ ေရာက္တာ တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ ဗ်ာ…။ အတိအက် ဆိုရင္ေတာ႔ ၂၀၀၉ ဇူလိုင္လ ၄ ရက္ေန႔ မွာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာခိုင္း ခဲ႔တာဗ်။ စကၤာပူကို ေရာက္စ ကတည္းက ရရာ အလုပ္နဲ႔ ႐ုန္းကန္ၿပီး အသက္ဆက္ ခဲ႔တာ ၂၀၁၀ ဧၿပီလ အထိ ဆိုပါေတာ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ တစ္ကိုယ္ေရ အတြက္ ေတာင္မွ မေလာက္င ႏိုင္တဲ႔ ၀င္ေငြမ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ က်ိတ္မွိတ္ ႐ုန္းကန္ ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္ ကိုယ္တိုင္က “Once it’s in my dictionary, there is no turning back” ဆိုတာ ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေလွ်ာ႔ၿပီး ရန္ကုန္ ျပန္သြားခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ၾကၫ္႔မယ္႔ အထင္ေသးတဲ႔ မ်က္လံုး အစံုေပါင္းက ေထာင္ခ်ီတယ္ ဗ်။ အဲဒီ အႏႈတ္လကၡဏာ ေဆာင္တဲ႔ မ်က္လံုးေတြ ၾကားထဲ ျပန္သြားမယ္႔ အတူတူ ဒီမွာပဲ အပင္ပန္း ခံမယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ရရာ အလုပ္ကို ဖက္တြယ္ ႐ုန္းကန္ရင္း အလုပ္သစ္ကို  ေမွ်ာ္လင္႔ ရွာေဖြ ေနခဲ႔တာ… ၉လ လံုးလံုး ဆိုပါေတာ႔ ဗ်ာ။  မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၁၀ ေမလ ၄ ရက္ ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ အလိုခ်င္ဆံုး ၊ ကၽြန္ေတာ္ အေမွ်ာ္လင္႔ဆံုး အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အတိုင္းမသိ ရင္ခုန္ ေပ်ာ္႐ႊင္ ခဲ႔ရတဲ႔ ေန႔ေပါ႔ဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘ၀ရဲ႕ အေရးပါတဲ႔ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး လို႔ေတာင္ ေျပာရမလား ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ အလုပ္

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ ကုမၸဏီမ်ိဳး ၊ လိုခ်င္တဲ႔ Status မ်ိဳး ၊ လစာမ်ိဳး နဲ႔ ရလာတဲ႔ အလုပ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာအားရပဲ ႀကိဳဆို လက္ခံ ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအလုပ္ကို လက္ခံဖို႔ရာ ၂ ႀကိမ္ေတာင္ ျပန္မစဥ္းစား ခဲ႔ဘူးဗ်။ အင္မတန္ အႏၲရာယ္မ်ားၿပီး ေပါက္ကြဲ လြယ္တဲ႔ ဓါတု အဆိပ္ေငြ႕ ေတြၾကား လုပ္ရတဲ႔ အလုပ္ ဆိုေပသိ ကိုယ္ပင္ပန္းတဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ အသိအမွတ္ ျပဳခံရၿပီး အက်ိဳး ခံစားခြင္႔ ရမယ္႔ အလုပ္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သန္႔သန္႔ နဲ႔ပဲ လက္ကမ္းလို႔ ဆီးႀကိဳ ခဲ႔တယ္ ဗ်ာ။ အဲလိုနဲ႔ ဒီအလုပ္ကို ဒီကေန႔ ဒီအခ်ိန္ အထိလဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပါ လက္ပါ နဲ႔ လုပ္ကိုင္ဆဲ ပါပဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ ဒီ အလုပ္ရၿပီး ကတည္းက အရင္ ရိွခဲ႔တဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈ (Depression) ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ ကိုယ္မွာ ယူပစ္သလို ေပ်ာက္သြားခဲ႔တာ ဗ်။ အလုပ္က သူမတူေအာင္ ပင္ပန္းတယ္ ၊ အလုပ္ေၾကာင္႔ စားခ်ိန္ ေသာက္ခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္ေတြ ေျဗာင္းဆန္ သြားေအာင္ Timing ေတြ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ဆို လူတကာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ကို သြားရတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္က ျပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္ ဆိုတာ လူအမ်ားစု ေက်ာင္းသြား ႐ံုးတက္ ဖို႔ ရထား ဘူတာ ၊ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္ အစရိွတာေတြကို အေျပးအလႊား သြားလာေနတဲ႔ အခ်ိန္မ်ိဳး ဗ်။

လမ္းေပ်ာက္ သြားတဲ႔ ပစ္မွတ္ (သို႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ႔ ဓါတ္ပံု ပညာ

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေ႐ြးျခယ္ ခဲ႔တဲ႔ လမ္းတစ္ခု ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲႀကီး ဆက္ေလွ်ာက္ဆဲ…။ ဒီ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ထဲ မေကာင္းတာေလး တစ္ခုပဲ ရိွတယ္ ဗ်။ ဘာလဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ရတဲ႔ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျခင္း ဆိုတာႀကီးကို လံုး၀ နီးပါး စြန္႔လႊတ္ထား ရတာပဲ ဗ်။ ကင္မရာ တစ္လံုး ကိုင္ၿပီး ဟို႐ိုက္ ဒီ႐ိုက္ လုပ္ရရင္ စိတ္ဘ၀င္ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္႐ႊင္ ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္… ကင္မရာကို သူစိမ္း တစ္ေယာက္လို သေဘာထား ရတဲ႔ ဘ၀က အေတာ္ေလးကို ေနရ ထိုင္ရ ၾကပ္ေစပါတယ္။ ကင္မရာက ထြက္တဲ႔ Flash အလင္းေရာင္ တစ္ပြင္႔ရဲ႕ ေအာက္မွာ အားလံုး ျပာျဖစ္သြားႏိုင္တဲ႔ ဓါတု ပစၥည္းေတြကို ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ထိေတြ႕ေနရတဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္မို႔ ကင္မရာ ၊ မိုဘိုင္းဖုန္း ဆိုတာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းခြင္မွာ တင္းၾကပ္စြာ တားျမစ္ထားတဲ႔ လွ်ပ္စစ္ ပစၥည္းေတြပါ။ ကင္မရာမန္း မို႔လားေတာ႔ မသိဘူး။ အလုပ္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲ သြားတဲ႔ အခါ ကၽြန္ေတာ္႔ မ်က္လံုးထဲ ၀င္လာတဲ႔ ျမင္ကြင္း ႐ွဳခင္း မွန္သမွ်က ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ႐ိုက္ခ်က္ေကာင္း ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေတာ႔တာ။ သားေကာင္ ရွာတဲ႔ မုဆိုး လိုေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျဖစ္က သားေကာင္ ျမင္လ်က္ ေသနတ္ မပါတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳး… ဗ်။ ေနာက္ၿပီးေတာ႔ လူဆိုတာမ်ိဳးက မလုပ္ရဘူး လို႔ တားျမစ္ထားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ လုပ္ရတဲ႔ အရသာက ဘာနဲ႔မွ မတူဘူး။ ကင္မရာ မ႐ိုက္ရဘူး ေျပာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ျမင္ျမင္သမွ်က ႐ိုက္ခ်င္စရာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတာမ်ိဳး ဆိုတာ လူနည္းစုသာ ကိုယ္ခ်င္းစာ နားလည္ႏိုင္တဲ႔ အစြန္းေရာက္ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ပါ။ ဓါတ္ပံုကို ေတာ္႐ံု တန္႐ံုေလာက္ သံေယာဇဥ္ ရိွတဲ႔ လူေတြ မခံစားတတ္တဲ႔ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ဗ်ာ။ မေနႏိုင္တဲ႔ အဆံုး လုပ္ငန္းခြင္ကို သြားတဲ႔ Service Boat ေပၚကေန လက္ထဲ ရိွတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ မိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ ႐ိုက္ျဖစ္တယ္။ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ Ferry Terminal နဲ႔ ပင္လယ္၀ကို  အႀကိဳအပို႔ လုပ္တဲ႔ Service Boat ေတြေပၚမွာ မိုဘိုင္းဖုန္း သံုးခြင္႔ ရိွတယ္ဗ်။ Chemical Tanker ေတြေပၚ ေရာက္သြားမွသာ ဖုန္းကို သံုးခြင္႔ မရိွေတာ႔တာပါ။) ယံုလားေတာ႔ မသိဘူး ၊ ပင္လယ္ထဲမွာ ေကာင္းကင္က ပိုက်ယ္တယ္ လို႔ ခံစားရတယ္ ဗ်။ အံ႔မခန္းပဲ ဗ်ာ…။ ႐ိုက္ခ်င္တဲ႔ ႐ိုက္ကြင္း ထဲမွာ မလိုခ်င္တဲ႔ အဟန္႔အတား ဆိုတာ တစ္ခုမွ မရိွဘူး ဗ်ာ…။ Every scene is just simply perfect!!! ဘာကိုမွ ေရွာင္ကြင္းၿပီး ႐ိုက္စရာ မလိုဘူး ဗ်ာ။ ဘုရားေပးတဲ႔ သဘာ၀ တရား ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ ဆိုတာ ပင္လယ္ထဲက်မွ ပိုၿပီး နက္႐ိွဳင္း ေနသေယာင္…။ စကၤာပူလို ၿမိဳ႕ျပမ်ိဳးမွာ Sunrise ကို ေနအလံုးလိုက္ ျမင္ရတဲ႔ ေနရာဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ေတာ႔ အဲလို ျပၫ္႔၀ ၀ိုင္းစက္တဲ႔ တက္ေန၀န္း ရဲ႕ အရုဏ္ဦး ဆိုတာ ေန႔စဥ္ မိုးေသာက္ ျမင္ရတဲ႔ ျမင္ကြင္း ဗ်…။ ဘယ္ေတာ႔မွ ႐ိုးအီ မသြားႏိုင္တဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြ ေပါ႔ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား

ဘယ္အခ်ိန္ အလုပ္ ရိွလို႔ ၊ ဘယ္အခ်ိန္ နားရမယ္ ဆိုတာ ႀကိဳမသိရတဲ႔ 24 Hours Standby ဆိုတဲ႔ အေျခအေန တစ္ခုက စိတ္ကို အက်ဥ္းခ် ခံထားရ သလို ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ ဓါတ္ပံု ထြက္႐ိုက္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ခ်ိန္းခဲ႔တယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါလဲ လြဲခဲ႔တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ ေမာင္က်န္ရစ္ ျဖစ္စၿမဲ။ ကိုေက်ာ္ဇင္မ်ိဳး (K Z Myo Photography) ၊ ၀ဏၰေဆြ (Legend Photography) ၊ ကိုၿငိမ္းခ်မ္းေထြး ၊ ကိုေအာင္ျပည္စိုး (Beginner Photography) ၊ ကိုထြန္းလင္းစိုး (Rain Stealer Photography) စတဲ႔ ညီေနာင္ေတြကို မၾကာခဏ ဆိုသလို မ်က္ႏွာပ်က္ ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘ၀ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ဆိုရင္ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္မယ္႔ ႐ိုက္ကြင္းကို ေရာက္ခါမွ ႐ံုးက ဖုန္းလာလို႔ အိမ္ျပန္ေျပး ရတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္ဖူးတယ္ ဗ်။

အိမ္လြမ္းတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက မိသားစု ကို အင္မတန္ ခင္တြယ္ တတ္တာပါ။ အဓိက က်တာက ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖ ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘ၀ကို အလႊမ္းမိုး ႏိုင္ဆံုး တစ္ဦးတည္းေသာ သူက “အေဖ” ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မိဘေတြကို အရမ္း တြယ္တာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ “အိမ္” ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္ အိပ္စက္ရာ အေမ႔အိမ္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ႔ “အိမ္” ဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရက အေမ႔အိမ္ ေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ႔ အမိ ျမန္မာျပည္ ေရာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘယ္အခ်ိန္ လာေမးေမး ၊ အႀကိဳက္ဆံုး ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ကြင္းက “ျမန္မာျပည္” ပါ။ ဘယ္သြားသြား ႐ွဳမညီး ႏိုင္တဲ႔ သာသနာ႔ ေရာင္စဥ္တန္းေတြ ၊ ဘုရား ပုထိုးေတြ ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေတြ ၊ စိမ္းလန္းတဲ႔ စိုက္ကြင္းေတြ ၊ ႐ုန္းကန္ေနတဲ႔ လူေတြရဲ႕ အေဆာင္အေယာင္ ကင္းမဲ႔တဲ႔ တစ္ေန႔တာ သဘာ၀ တရားေတြ… အမ်ားႀကီးပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ခ်င္တယ္ ၊ လြမ္းတယ္ ၊ တမ္းတတယ္ ဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီး ႐ိုက္ခ်င္တယ္။ ဘယ္ေတာ႔ မ်ားမွ ျပန္ဆံုခြင္႔ ရမွာလဲ မသိလို႔… ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ႔ “အမိေျမ” ဆိုတာကို လြမ္းေမာ ေရ႐ြတ္ ေနရင္းနဲ႔…။

YE LWIN OO (MPS)
31 JULY 2010

အခုလာမယ္႔ ၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ ရက္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတာ တစ္ႏွစ္ တိတိ ျပၫ္႔ပါၿပီ ခင္ဗ်ား။ YELWINOO.COM ရဲ႕ တစ္ႏွစ္ျပၫ္႔ ေမြးေန႔ လို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။ မွတ္မွတ္ ရရ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး တင္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးက NOVICES ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ ပါ။ နာဂစ္ မုန္တိုင္း ကယ္ဆယ္ေရး အစီအစဥ္ နဲ႔ ဧရာ၀တီတိုင္း ၊ ဖ်ာပံု ခ႐ိုင္ ၊ ဖ်ာပံု ၿမိဳ႕နယ္ ၊ ေလးအိမ္တန္း ေက်း႐ြာကို ေရာက္ခဲ႔စဥ္က ႐ြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ကိုရင္ေလး ႏွစ္ပါးကို အမွတ္မထင္ ႐ိုက္ခဲ႔တဲ႔ ပံုေလးပါ။ မေတာက္တစ္ေခါက္ ႐ိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြနဲ႔ ညီငယ္ေလး မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း ရဲ႕ တိုက္တြန္းမႈ ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖ ရဲ႕ အားေပးမႈ ေတြက ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ အထိ ပံုေတြ ဆက္တိုက္တင္ ဖို႔အတြက္ အဓိက တြန္းအား ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ ေတြ႕လို႔ ႐ိုက္ထားတာေလးေတြ ႐ိွသလို ၊ ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္ဖို႔ဆိုၿပီး တသီးတသန္႔ ထြက္႐ိုက္ခဲ႔တာေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ပင္ ရယ္ပါ။ တစ္ႏွစ္ ဆိုတဲ႔ ကာလ တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အၿမဲတေစ အားေပး ကူညီ ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၊ အေပါင္းအသင္းေတြ ႐ိွသလို ဘယ္ကမွန္းမသိ ၊ ဘေလာ႔ဂ္ကို လာၿပီး ေအာက္တန္းက်တဲ႔ ကြန္မန္းေတြ လာေရးသူေတြလဲ ႐ိွပါတယ္။ အဲဒီ ဘေလာ႔ဂ္ လုပ္ရတဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီး ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ ၊ ေငြ စတာေတြက နဲနဲေနာေနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ ၂ ေၾကာင္းေလာက္ ႐ိွတဲ႔ ဒီ ေအာက္တန္းစား ကြန္မန္း ေတြကို အေရးလုပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာ႔ဂ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖ်က္သိမ္းဖို႔ေတာ႔ အစီအစဥ္ မ႐ိွတာ အမွန္ပါ။ ဒီလိုေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ခ်ီးက်ဴးတဲ႔ ကြန္မန္းေတြ သာေရးရမယ္ လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္ယူေနဆဲ ဓါတ္ပံုသမား တစ္ေယာက္ ပီပီ ကၽြန္ေတာ္႔ကို Technical, Shooting, Camera Setting, Lighting, Angle အစ ႐ိွတဲ႔ Fault ေတြကို ေထာက္ျပႏိုင္တဲ႔ ကြန္မန္းမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲ တေစ ႀကိဳဆို လ်က္ပါ။ ကိုေမာင္လွ ၊ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း ၊ ကိုမ်ိဳးဟန္ထြန္း ၊ ကိုေဂ် ၊ ညီမင္းစံ ၊ ႏိုင္ႏိုင္ထြန္း (Exposure) နဲ႔ ကိုထြန္းလင္းစိုး (Rain Stealer) အစ ႐ိွတဲ႔ ညီေနာင္ေတြ က ကၽြန္ေတာ္႔ ပံုေတြကို Technical Point of View ကေန အၿမဲ အႀကံျပဳ ေ၀ဖန္ ေနခဲ႔တာပါ။ သူတို႔ ေတြကိုလည္း အရမ္းကို ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ အဲဒီလို ကြန္မန္းေတြသာ မရခဲ႔ဘူး ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ ၊ ဒီအခ်ိန္ ႐ိုက္ေနတဲ႔ ဓါတ္ပံုမ်ိဳးေတြ ဆိုတာ ဘယ္နား ေနမွန္းေတာင္ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔လို တက္သစ္စ ျမန္မာ Blogger တစ္ေယာက္ အတြက္ သိသင္႔ သိထိုက္တဲ႔ Do’s & Dont’s ေတြကို အၿမဲတေစ သြန္သင္ လမ္းျပေပးတတ္တဲ႔ ကိုနႏၵလင္းေအာင္ ၊ မယ္လိုဒီေမာင္ ၊ ကိုခ်မ္းျမစိုး နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း မင္းသူ တို႔ကိုလဲ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ Blog Post ေတြတိုင္းကို စိတ္႐ွည္ လက္႐ွည္ ကြန္မန္းေတြ ေပးတတ္တဲ႔ ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ Narration ေတြကို အၿမဲတေစ Proofread လုပ္ေပးတတ္တဲ႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာလွလွ ညီမေလး ပံုႀကီး ကိုလဲ ေက်းဇူး ပါလို႔။

အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ေျပာင္းလဲမႈ

သြားရင္း လာရင္း ေတြ႕ျမင္တာေတြကို ႐ိုက္မယ္ ၊ ႐ိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြ တင္မယ္ ဆိုတဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီ ဘေလာ႔ဂ္ေလးကို အစခ်ီခဲ႔တာပါ။ ႀကံဳႀကိဳက္လာလို႔ မသိုးသကၤန္းပြဲ ၊ က်ီးမႏိုးပြဲ ၊ ျမန္မာ႔႐ိုးရာ ႐ွင္ေလာင္းလွၫ္႔ပြဲ အစ ႐ိွတာေတြကို ဘေလာ႔ဂ္မွာတင္ေတာ႔ မထင္မွတ္ပဲ Visitor Traffic က သိသိသာသာ တက္လာခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဓါတ္ပံုေတြ နဲ႔အတူ သမိုင္းေၾကာင္း အေထာက္အထား ၊ ႐ိုးရာ အစဥ္အလာ ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ မႈေတြကို Narration ေလးေတြ ေရးေပးျဖစ္ေတာ႔ လူေတြက ပိုစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာ႔ဂ္ ရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္က နည္းနည္းေလး Particular ျဖစ္လာတယ္။ Website ေတြရဲ႕ Page Rank ေတြ အေၾကာင္းကို နားလည္တဲ႔ ကိုနႏၵလင္းေအာင္ နဲ႔ ညီငယ္ေလး မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း က ဘေလာ႔ဂ္ တစ္ခုမွာ Content ရဲ႕ အေရးပါပံုကို စိတ္႐ွည္ လက္႐ွည္ ႐ွင္းျပေလေတာ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ post တစ္ခု တင္မယ္ ဆိုတိုင္း ပိုလို႔ အခ်ိန္ယူကာ အားစိုက္ထုတ္ ရပါေတာ႔တယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ျပင္ဆင္ ရတာထက္ကို အဲဒီ ပံုေတြအတြက္ တိက်ၿပီး ယံုၾကည္ရတဲ႔ Reliable Information ေတြကို Data Mining လုပ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ မွားယြင္းတဲ႔ အခ်က္အလက္ ေတြကို ေဖာ္ျပမိမွာ စိုးလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ Online မွာ ႐ွာတာေတြ ႐ိွသလို ၊ ႐ိုးရာ ၊ သမိုင္းေၾကာင္း ၊ ဘုရား ၊ ေစတီ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ စာအုပ္ေတြလဲ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ယူ စုေဆာင္းခဲ႔တာပါ။ ပုဂံ ခရီးစဥ္ အၿပီး ပုဂံ ဘုရားေတြ အေၾကာင္း ေရးေတာ႔ အေဖ က စာအုပ္ေတြ တပံုတပင္ ၀ယ္ေပးခဲ႔တယ္။ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနဌာန က ထုတ္ေ၀ထားတဲ႔ စာအုပ္ေတြ ႐ိွသလို ခုေခတ္ ခရီးသြား ပညာ႐ွင္ေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြလဲ ပါတယ္ ခင္ဗ်။ သို႔ေပေသာေၾကာင္႔ အရင္ကလို post ေတြကို တစ္ပတ္ ၂ ႀကိမ္ ပံုမွန္ မတင္ႏိုင္ေတာ႔ ပါဘူး။ Post တစ္ခု အတြက္ စာေရး ရတယ္ ၊ ျပန္ဖတ္ ရတယ္ ၊ ပံုေတြ ျပန္ၾကၫ္႔တယ္ ၊ ေ႐ြးတယ္ ၊ ျပင္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးရတဲ႔ အခ်ိန္က နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ပါဘူး။

တစ္ႏွစ္ျပၫ္႔ ကန္ေတာ႔ပန္း

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဒီကေန႔ အထိ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာေအာင္ ျပဳစုၿပိဳးေထာင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဖခင္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဓါတ္ပံု ပညာသင္ေပးတဲ႔ လက္ဦးဆရာ ကိုေဂ် (သခင္ႀကီး – မႏၲေလး) အား ဒီ post ေလးနဲ႔ ဂါရ၀ ျပဳ ကန္ေတာ႔လိုက္ပါတယ္။

]]> http://yelwinoo.com/notes/happy-first-anniversary.html/feed 37 http://yelwinoo.com/notes/top-50-myanmar-blogs.html http://yelwinoo.com/notes/top-50-myanmar-blogs.html#comments Wed, 23 Sep 2009 07:29:12 +0000 Ye Lwin Oo http://yelwinoo.com/?p=2107 TOP 50 MYANMAR BLOGS

ဒီေန႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က Gtalk မွာ ျပလို႔ Link တစ္ခုကို ဖြင္႔ၾကၫ္႔ျဖစ္တယ္။ “ရဲလြင္ဦး ေရ… ၊ မင္းနာမည္ႀကီး အဲဒီ အထဲမွာ ပါေနတယ္ ဟ” ဆိုေတာ႔ လန္႔သြားတာ။ ဖြင္႔ၾကၫ္႔ေတာ႔ www.shwedarling.com ဆိုတဲ႔ Website ရဲ႕ post တစ္ခုပါ။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ ၊ ျမန္မာေတြ ေရးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြထဲ က လူၾကၫ္႔အမ်ားဆံုး ဘေလာ႔ဂ္ (၅၀) ကို စာရင္း ျပဳစုထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ Website Ranking ေလာက မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကတဲ႔ Alexa Traffic Ranking က Result ေတြ အရ စီထားတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဒီ Website ျဖစ္လာေအာင္ ပံုေဖာ္ တိုက္တြန္း ေပးခဲ႔တဲ႔ ကိုၿဖိဳး (မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း) က နံပါတ္ (၂) မွာ။ ကၽြန္ေတာ္ က သူနဲ႔ ကပ္လ်က္ နံပါတ္ (၃) မွာ ၊ ညီမင္းစံ (ပုဂံနက္) က နံပါတ္ (၅) မွာ ၊ စာေရးဆရာမ မႏိုင္းႏိုင္းစေန က နံပါတ္ (၉) မွာ ၊ ကိုေမာင္လွ က နံပါတ္ (၁၁) ၊ ကိုတိုး (မ်ိဳးဟန္ထြန္း) က နံပါတ္ (၁၆) ၊ ကိုညီလင္းဆက္ က နံပါတ္ (၁၇) စသျဖင္႔ ေပါ႔။ List တစ္ခု လံုးကို ဒီေနရာ မွာ ႏွိပ္ၿပီး ၾကၫ္႔လို႔ ရပါတယ္။ စာရင္း ျပဳစုေပးတဲ႔ www.shwedarling.com ကိုလဲ အထူး ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ List ထဲမွာ ပါလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ Congratulations!!! ဒီထက္မက ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ လို႔ဗ်ာ…။

ပံုမွန္အားျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြကို ျပဳျပင္ေလ႔ မ႐ိွဘူးဗ်။ ဥပမာ… ေ႐ႊတိဂံု ဘုရား အေနာက္ဖက္မုဒ္က ျခေသၤ႔ႀကီး ႏွစ္ေကာင္ ဆိုပါစို႔။ Wide Angle Aspherical Lens နဲ႔ ႐ိုက္ခဲ႔တာပါ။ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးကို ပါေစခ်င္ေတာ႔ ေအာက္ကေန ပင္႔ၿပီး ႐ိုက္တယ္။ အဲေတာ႔ ပံုရဲ႕ ေအာက္ေျခအပိုင္းက နဲနဲကားထြက္ေနတယ္။ Distortion ႐ိွတယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ အမွန္ဆို အဲဒီ Distortion ကို Software သံုးၿပီး ေဖ်ာက္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ မေဖ်ာက္ဘူးဗ်။ ႐ိုက္တုန္းက အတုိင္းပဲ တင္လိုက္တယ္။ အဲ… ပံုေတြကို မျပင္ဘူး လို႔ေျပာတာ အဲလို မူရင္း ရသေတြကို မျပင္ဘူး ေျပာတာပါ။ ကာလာခ်ိန္တာ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ွဳခင္း (Landscape) ေတြ ႐ိုက္ရင္ ကင္မရာရဲ႕ Picture Control မွာကိုက Vivid Mode နဲ႔ ႐ိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ Lightroom ေပၚမွာ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အျပာေရာင္ကို ေလွ်ာ႔တယ္ ၊ တိုးတယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္းကို ရင္႔မယ္ ၊ ေဖ်ာ႔မယ္… စသျဖင္႔ေပါ႔။ မွတ္မွတ္ရရ… အဲဒီ ျခေသၤ႔ႀကီး ႏွစ္ေကာင္ပံုမွာ ေကာင္းကင္ အျပာေရာင္ကို Saturation နဲနဲေလး တင္ထားတာက လြဲလို႔ က်န္တာ ဘာဆို ဘာမွ ျပဳျပင္ထားတာ မ႐ိွဘူးဗ်။

Post Shooting Production (႐ိုက္ၿပီး ပံုမ်ားအား ျပဳျပင္ျခင္း)

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ထံုတယ္ပဲ ေျပာေျပာ ၊ ႏံုတယ္လို႔ ဆိုဆို… ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ထိ Photoshop မသံုးတတ္ဘူး ဗ်။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သံုးတတ္ခ်င္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြ Photoshop ေပၚမွာ ဖန္တီးထားတဲ႔ Artwork ေတြ ျမင္ရင္ သြားေရက်ပါတယ္။ အဲ… Photoshop သံုးတတ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္႔ ဓါတ္ပံုေတြ ျပင္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ Illusion တို႔ ၊ Abstract တို႔လို artwork ေလးေတြ ဖန္တီးတတ္ခ်င္လို႔ပါ။ စိတ္ကူးေပါက္သလို Portrait ေလးေတြကို Fancy ပံုစံမ်ိဳးေလးေတြ ၊ Banner လွလွ ေလးေတြ လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်။ Lightroom မွာ ဒါေတြ လုပ္လို႔ မရဘူးဗ်။

Shooting Vs Post Shooting (ပံု႐ိုက္ေနစဥ္ နဲ႔ ျပန္ၾကၫ္႔ခ်ိန္)

ပံုတစ္ပံုကို ႐ိုက္ေနတုန္းက Feeling တစ္မ်ိဳး ၊ ႐ိုက္ၿပီး ကာလာျပန္ခ်ိန္ စဥ္မွာ Feeling တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး ခင္ဗ်ားတို႔ ႀကံဳဖူးမလားေတာ႔ မသိဘူး။ ႐ိုက္တုန္းက အရမ္းကို ေရာင္အေသြးစံုတဲ႔ Landscape တစ္ခုကို Colorful Fine Art အျဖစ္ မ်က္စိ ပသာဓ ႐ိွေအာင္ ႐ိုက္ခဲ႔တာ။ အထီးက်န္ ဆန္တဲ႔ ညတစ္ညမွာ အဲဒီပံုကို ကာလာခ်ိန္ရင္ အဲဒီပံုက Fine Art ျဖစ္မလာေတာ႔ဘူးဗ်။ မႈန္မႈန္ေတြေတြနဲ႔ Vintage Color Tone တို႔ ၊ အျဖဴအမည္း Monochromatic တို႔ေတြ ျဖစ္လာေရာ။ အဲလိုေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာ ဓါတ္ပံုသမား တစ္ေယာက္ဟာ ပံုတစ္ပံုရဲ႕ ရသကို လံုး၀ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားေစႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာပါ။ Post Shooting Editing Software ေတြ အရမ္း ေကာင္းလာတဲ႔ ဒီဖက္ေခတ္မွာ ပိုလို႔ေတာင္ ဆိုးလာပါတယ္။ ဖလင္ေခတ္ကထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ လက္ေဆာ႔ လာၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပံုတစ္ပံုဟာ ဘယ္လို ဘယ္ပံုနဲ႔ ဘယ္ရသမ်ိဳး ေပးစြမ္းႏိုင္သလဲ ဆိုတာ ဓါတ္ပံုသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ (mood) အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မူတည္ ေနတယ္ဗ်။

ေကာင္းကင္ ဆိုတာ အျပာေရာင္ကို ေဖာ္က်ဴးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြမွာ “ေကာင္းကင္ျပာ” လို႔ေတာင္ ဆို႐ိုး ႐ိွသကိုး။ ဒါေၾကာင္႔လည္း လူေတြက ေကာင္းကင္ကို ျမင္ရင္ ျပာမွ လွတယ္ လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ေကာင္းကင္ကို အၿမဲတမ္း အျပာေရာင္ ျမင္ေနရေတာ႔ ပ်င္းလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြက လက္စြမ္း ျပတတ္ၾကတယ္။ လက္စြမ္းျပတယ္ ဆိုတာ Fooling Around (႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ေလွ်ာက္လုပ္တာ) ကို ေျပာတာဗ်။ ေကာင္းကင္ကို ခရမ္းေရာင္ ေျပာင္းပစ္တာတို႔ ၊ ၾကည္လင္စြာ စီးဆင္းေနတဲ႔ စိမ္႔စမ္းေရ ကို အနီေရာင္ ေသြးေခ်ာင္း အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ တာတို႔ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ Extreme Thought အစြန္းေရာက္တဲ႔ အေတြးေတြပါ။ ဒါမ်ိဳးေတြကို အျမင္ဆန္းလို႔ ဆိုၿပီး ႏွစ္သက္အားေပး သူေတြ ႐ိွသလို ၊ သဘာ၀ကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္ ဆိုၿပီး စြတ္စြဲ ၾကတဲ႔ သူေတြလဲ ႐ိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ႔ Crazy Art ေတြ ဖန္တီးမိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ေပးၾကပါ လို႔။ သဘာ၀ကို ဆန္႔က်င္တာ မဟုတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ခံစားမႈမွာ စိုးမိုးတဲ႔ အေရာင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္႔ ဓါတ္ပံုေတြကို အသံုးျပဳၿပီး ထြက္ေပါက္ ႐ွာေနတာ လို႔သာ…

ဖုန္းထဲမွာ အမ်ိဳးသမီး ခပ္ငယ္ငယ္ တစ္ေယာက္ဗ်။ “ကိုရဲလြင္ဦးလား ႐ွင္” တဲ႔။ ဟိုက္…။ ငါ႔ဖုန္းပါလား။ ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားလို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ “ကၽြန္မ VOA အသံလႊင္႔ ဌာနက သက္စုႏိုင္ ပါ။ ကိုရဲလြင္ဦးရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ႐ွင္ေလာင္းလွၫ္႔ပြဲ ပံုေတြ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး interview ေလးလုပ္ခ်င္လို႔ အဆင္ေျပႏိုင္မလား ႐ွင္႔”။ ကၽြန္ေတာ္ ကလဲ “ဟုတ္ကဲ႔ ရပါတယ္” ဆိုေတာ႔ သူ studio ထဲ ေျပးသြားၿပီး အဲဒီကေန အင္တာဗ်ဴးေလး လုပ္ခဲ႔တာဗ်။

အင္တာဗ်ဴးကိုေတာ႔ ဒီေနရာမွာ ေဒါင္းလုပ္ဒ္ လုပ္ၿပီး နားဆင္ေတာ္မူၾကပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာကို ၂၀၀၂ ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက အ႐ူးအမူး ၀ါသနာ ပါခဲ႔တာပါ။ ကင္မရာ တကားကားနဲ႔ ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ ဟို႐ိုက္ ၊ ဒီ႐ိုက္ လုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ ျဖစ္သူက နဲနဲေလးမွ ၾကၫ္႔မရပါဘူး။ “နင္ ဓါတ္ပံုဆရာ လုပ္စားမလို႔လား” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ၀ါသနာကို တစ္ခ်ိန္လံုး ဟန္႔တား ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔ကို ခ်စ္တယ္ ၊ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာကိုလည္း မစြန္႔လႊတ္ ႏိုင္ဘူးဗ်။ အေမ အျမင္မကပ္ ရေလေအာင္ သူနဲ႔ သြားလာတဲ႔ ေနရာမ်ိဳးေတြဆို ကင္မရာ သိပ္မယူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ အေမက ဓါတ္ပံု႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ဘူး ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ခမ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ေပါ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကင္မရာ ၊ မွန္ဘီလူး နဲ႔ တျခားေသာ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားကို ၀ယ္ဖို႔ အေမ႔ဆီမွာ ပိုက္ဆံ ေတာင္းလို႔ မရလို႔ပါ။ ဟဲ ဟဲ…။

Photography ကို ေလ႔လာျခင္း

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံု ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ ၊ သခၤန္းစာ (tutorials) ေတြ ဖတ္ရင္း နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ျဖတ္သန္း ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု သင္တန္းရယ္ လို႔ တက္ခဲ႔တာမ်ိဳး မ႐ိွဘူး။ စာဖတ္ၿပီး စာထဲမွာ ေျပာထားတာေတြ စမ္း႐ိုက္ၾကၫ္႔တယ္ ၊ မသိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးတယ္။ PhotoBlog မွာ ကၽြန္ေတာ္ Blogging လုပ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရတယ္။ သူတို႔ေတြ ႐ိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြ ၾကၫ္႔တယ္ ၊ မသိရင္ ေမးတယ္။ အဲလိုနဲ႔ပဲ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လူနဲ႔သူနဲ႔ တူေအာင္ ႐ိုက္တတ္လာတယ္ေပါ႔။

ၾကည္ျဖဴပါ အေမရယ္…

ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမက ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေနရထိုင္ရ အလြန္ က်ဥ္းက်ပ္ပါတယ္။ သူ႔ေ႐ွ႕ ကင္မရာႀကီး တကားကား သြားလုပ္ရင္ ဆဲလႊတ္ခံရမွာ ဗ်။ မွတ္မွတ္ရရ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဒီဇင္ဘာလမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခ်ာင္းသာသြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ ၊ မထိုင္ႏိုင္နဲ႔ ကင္မရာႀကီး ယူသြားပါတယ္။ အေမက ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ဘူးသာ ေျပာတယ္။ သူကိုယ္တိုင္က ဓါတ္ပံု အ႐ိုက္ခံ ရတာ အင္မတန္ ၀ါသနာထံုသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ေခ်ာင္းသာ ေရာက္ေတာ႔ ညီမေလးကို ပံုေတြ ႐ိုက္ေပး ၊ ႐ံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ႐ိုက္ေပးျဖစ္တယ္။ အေမေတြ႕ေတာ႔ သူ႔ကိုလည္း ပံုေတြ ႐ိုက္ေပး ျဖစ္တယ္ဗ်။ အဲ… ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လို႔ ပံုေတြ Computer မွာ ျပေတာ႔ သူ႔ေလသံက နဲနဲ ေျပာင္းသြားတယ္ဗ်။ “အဲလိုက်ေတာ႔ ငါ႔သားက ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ ၊ နင္႐ိုက္တဲ႔ ပံုေတြ လွသား” တဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ က်ိတ္ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ႔ရတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တာကို နဲနဲၾကည္ျဖဴလာတဲ႔ အရိပ္အေရာင္ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ၀မ္းသာရပါတယ္။

ငါ႔ပိုက္ဆံ မကုန္ရင္ ၿပီးတာပဲ

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဧၿပီလ သႀကၤန္တြင္းေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘန္ေကာက္ သြားတယ္။ သြားတယ္ ဆိုတာလည္း ဘာအတြက္မွ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ နီကြန္ ဒီ-၉၀ ကင္မရာ နဲ႔ ၁၈-၂၀၀ မမ မွန္ဘီလူး သြား၀ယ္တာ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အေမက ႐ံုးက အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ဘန္ေကာက္ အလည္ သြားတယ္ေလ။ ဟိုမွာ ဆံုျဖစ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ႔။ သူ ေ႐ွာ႔ပင္းထြက္ေတာ႔ အဲဒီ ေ႐ွာ႔ပင္းစင္တာကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားတယ္။ ႀကံဳတုန္း သူ႔ကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေပးမယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ကူးရေတာ႔ ပံုနဲနဲ ႐ိုက္ေပးျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ကင္မရာလည္း ေတြ႕ေရာ “သား ၊ နင္႔ကင္မရာ က ေကာင္းလွခ်ီလား။ ဘယ္ေလာက္ ေပးရတာလဲ။ ေစ်းႀကီးတယ္ မွတ္လား။” ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ “နင္လဲေနာ္… ေအးေလ။ ၀ယ္ခ်င္၀ယ္ ေပါ႔။ ငါ႔ပိုက္ဆံ မကုန္ရင္ ၿပီးတာပဲ” တဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္႔ ပရိတ္သတ္

အေဖ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ Webpage ကို အၿမဲ ဖတ္တယ္ဗ်။ ဆိုဒ္မွာ ပံုေတြအတြက္ Narration ေရးရင္လည္း ဒီေန႔အထိ Raw Data ေတြ ႐ွာေပးေနတုန္း။ အေမ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဆိုဒ္အေၾကာင္း သိပ္မသိဘူး။ ညည အိပ္မေပ်ာ္ရင္ အင္တာနက္ သံုးတတ္တဲ႔ အေမ တစ္ေယာက္ တေလာေလးတုန္းက ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရေသာက္ခ်င္လို႔ ထေတာ႔ သူ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕ မွာထိုင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ ဆိုဒ္ကို စိတ္၀င္တစား ဖတ္ေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲ ျဖစ္တဲ႔ ပီတိကို ခင္ဗ်ားတို႔ မွန္းဆ ႏိုင္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ အမာခံ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္ ရခဲ႔ျပန္ပါတယ္။

အလုပ္နဲ႔ ဓါတ္ပံု

အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခရီးသြားရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာ ယူသြားေလ႔ ႐ိွပါတယ္။ Street Life ေလးေတြ ႐ိုက္ရေအာင္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက 2009 May 14 မႏၲေလးမွာ ကုန္ပစၥည္းသစ္ မိတ္ဆက္ပြဲ ႐ိွတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလး ေရာက္သြားတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မႏၲေလး ရတနာပံု ၿမိဳ႕တည္နန္းတည္ ႏွစ္ ၁၅၀ ျပၫ္႔ အခမ္းအနားနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ ေနေလေရာဗ်ာ။ အဲဒီေန႔ မနက္ ၁၀း၀၀ အတိမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစည္းအေ၀း ႐ိွတယ္ဗ်။ လံုး၀ မေနႏိုင္တဲ႔ အဆံုး မနက္ ၆ နာရီ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ ညီငယ္ေလး ညီမင္းစံ ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး လာႀကိဳ ခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ ၁၅၀ ပြဲဆိုတာ ႏွစ္ ၅၀ ၾကာမွ တစ္ေခါက္ လုပ္တဲ႔ ပြဲေလ။ ႀကံဳေတာင္႔ ႀကံဳခဲပါ။ ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ညီမင္းစံ ၊ ကိုေမာင္လွ ၊ ကိုသခင္ႀကီး ၊ ႏိုင္ႏိုင္ထြန္း လူစံု တက္စံု သြား႐ိုက္ျဖစ္တယ္။ မနက္ ၁၀း၀၀ အစည္းအေ၀း ဆိုေတာ႔ အေျပးအလႊား ႐ိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေျပးလႊားလိုက္သလဲ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ ေျခဖ၀ါး ၂ ဖက္စလံုး အရည္က်ည္ ဖုေတြ ထသြားတဲ႔ အထိပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲေတြ ႐ိွေနပါေစ။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွ စြန္႔လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ…

ဓါတ္ပံုမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ လက္ဦးဆရာလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ႔ ဓါတ္ပံု သခင္ႀကီး (မႏၲေလး) နဲ႔ အမွတ္တရ ပါ…

မႏၲေလးမွာ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ လိုက္ပို႔ေပးတဲ႔ ညီေလး ညီမင္းစံ နဲ႔ မနက္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ မထြက္ခင္ အမွတ္တရ…

ခုလာမယ္႔ ေမလ ၂၄ ရက္ဆို ဤေလာကႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာက္ရဆံုး မယ္မင္းႀကီးမ တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ ျပန္လာပါ ေတာ႔မယ္။ အဲ… သူကေတာ႔ ႏို႔စည္ပံုးႀကီး (ေခၚ) ပြန္ႀကီး (ေခၚ) ဆင္ျဖဴ႐ွင္မ ပါပဲ ခင္ဗ်ား။ အမွန္ေတာ႔ ပြန္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ သူ႔အကို နဲ႔ သူ႔အမ ကမွ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေၾကာက္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို ဒီမွာ ေရးေနရင္ ေနာက္ထပ္ (၃) ရက္ေလာက္ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဓါတ္ပံုသမား ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အက်င္႔အတိုင္း သူ႔ကို Digital SLR Camera ၀ယ္ဖို႔ ပိုးထဲ႔တာေပါ႔။ ၀ယ္မယ္ ဆိုၿပီး ဘယ္ဟုတ္မလဲ ဗ်ာ။ မယ္မင္းႀကီးမ က USA မွာ ေစ်းႀကီးလို႔ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘန္ေကာက္မွာ ၀ယ္ခိုင္းပါေလေရာ။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာရင္ အကူအညီ ေတာင္းတာ ေပါ႔။ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ေျပာရရင္ ခိုင္းစားတာ ေပါ႔။ ဟိ ဟိ။

ပြန္ႀကီး ဆိုတာ ဘူေလးလဲ

ပြန္ႀကီးက မွတ္ပံုတင္ထဲမွာသာ မိန္းခေလး ဗ်။ သူ႔မွာ မိန္းခေလးနဲ႔ တူတာဆိုလို႔ ဘာမွ ႐ိွဘူး။ အဲ အဲ… ဘာေတြ ေျပာမိမွန္း မသိပါဘူးဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္ ေျပာင္းတာ ေကာင္းပါတယ္ေလ…။ အဲ… ဟိုတေလာေလးက Gtalk မွာ သူနဲ႔ စကားေျပာ ျဖစ္တယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ႏႈတ္ဆက္သြားပံုေလးက “ဘရားသားႀကီး ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္လာေတာ႔ မလို႔ဗ်။ ျပန္လာရင္ က်ဳပ္ကို မုန္႔လိုက္ေကၽြး ေနာ္” တဲ႔။ ပြန္ႀကီးဟာ အစား အင္မတန္ ေသာင္းက်န္းတာကို သိထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “ေအး ေအး။ နင္ဘာစားခ်င္တုန္း။ ႐ံုးအားရက္မွာ ငါ လိုက္ေကၽြးပါ႔မယ္။” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္မိ ပါတယ္။ “ဟာဗ်ာ။ က်ဳပ္စားခ်င္တာေတြက အမ်ားႀကီးဗ်။ ခု Gmail မွာ ခ်ေရး ေနတယ္။ ၿပီးရင္ ဘရားသားႀကီး Gmail ထဲကို ပို႔ေပးလိုက္မယ္။ ဟုတ္ပလား။” ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေမတၱာသုတ္ ႐ြတ္ေနပါၿပီ။ ဘုရား ၊ ဘုရား List ေတာင္ လုပ္ၿပီး ပို႔ဦးမယ္ ဆိုပါလား။ ေသစမ္း ရဲလြင္ဦး ေရ…။

1 New Unread Message

ပြန္ႀကီးတို႔က ဒါမ်ိဳးဆို သိပ္ျမန္တာ။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ Gtalk notification မွာ “1 New Unread Message” ဆိုၿပီး ေပၚလာပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလ္ကို ဖြင္႔တဲ႔ ပံုက ႐ွမ္းကိုၿမီး ႐ိုက္လို႔ ဖဲပြတ္သလိုပဲ ဗ်။ ေမးလ္လည္း ပြင္႔လာေရာ လန္႔ထာဗ်ာ။ သိပ္မမ်ားဘူး ဗ်။ (၁၆) မ်ိဳးတည္းရယ္။ ကဲ ၾကၫ္႔ပါဦး သူပို႔လိုက္တဲ႔ စားဖြယ္စံုကို

၁) ေက်ာက္ေျမာင္းထဲက နာမည္ႀကီး မုန္႔လင္မယား…
(တန္းစီၿပီး ေစာင့္ရေပမယ္႔ အျပင္အကာေလး ႂကြရြၿပီး ကိုက္လိုက္တာနဲ ့ အထဲက ပဲျပဳတ္မ်ားမ်ားေလး ပါတဲ့ မုန္႔ႏွစ္ အိအိေလးကေတာ့ ဘာနဲ႔မွ ယွဥ္လို႔ မရဘူး… ႏွမ္းေထာင္းမ်ားမ်ားေလး ျဖဴးခိုင္းဖို႔ မေမ႔နဲ႔ေနာ္…)

၂) အဲဒီ ဆိုင္ကပဲ ေရမုန္႔…
(မုန္႔ႏွစ္ ပိုင္ေတာ႔ စားလို႔ ေကာင္းသလား မေမးနဲ႔…)

၃) လွည္းတန္းက ငါးဖယ္သုတ္နဲ႔ ၾကာဇံခ်က္…

၄) စမ္းေခ်ာင္းထဲက ဘာညာသရကာ အသုတ္ဆိုင္…
(ရခိုင္ ထမင္းသုတ္၊ ေရခူသုတ္၊ ေဆးဘဲဥသုတ္၊ ငါးက်ည္းေျခာက္သုတ္၊ ႐ံုးပတီသီးသုတ္ စတဲ့ အကုန္သုတ္ေပးတဲ႔ ဆိုင္ေပါ႔… ထမင္းျဖဴ တစ္ပန္းကန္နဲ႔ အသုတ္ေပါင္းစံု ဗိုက္႐ိုက္စား တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး တန္ပါတယ္…)

၅) အင္းစိန္ RIT နားက ဦးေရခဲမုန္ ့ဟင္းခါး…
(မိုးအလင္းဆိုင္ ဆိုေတာ့ ညဘက္ ေဘာလံုးပြဲ ၾကၫ့္ရင္း ဗိုက္ဆာရင္ သြားစားဖို႔ မေမ႔နဲ႔ ေနာ္… အလွဴ မုန္႔ဟင္းခါးလို ေမႊးေမႊးပ်စ္ပ်စ္ေလးနဲ႔မို႔ အိုးဘဲဥရယ္ ပဲေၾကာ္ေလးရယ္နဲ႔ တြဲစားလိုက္လို႔ ကေတာ႔ ႐ွယ္ပဲ…)

၆) ေျမနီကုန္း မဟာေဘာဂလမ္းထဲက ၀က္သားတုတ္ထိုးနဲ႔ ၾကာဇံ…
(သူ႔ဆိုင္က ၀က္အူက တျခားဆိုင္ေတြနဲ႔ မတူေတာ႔ နာမည္ႀကီးတယ္… အေျပာင္းအလဲေလး ျဖစ္ေအာင္ သြားစားၾကၫ္႔ေနာ္… ၿပီးရင္ေတာ႔ ေဘးက အေအးဆိုင္မွာ ဒိုမီႏိုေလး အစာပိတ္ ၀င္ေသာက္ဖို႔ မေမ႔နဲ႔ ေနာ္…)

၇) လသာလမ္းေထာင့္က ဆီထမင္းနဲ ့ငါးေျခာက္ေၾကာ္…
(လသာလမ္း အေပၚလမ္းေထာင့္က ဆိုင္ေနာ္… သူ႔ဆိုင္မွာ ကုန္သြားရင္ ေအာက္လမ္းေထာင္႔က သူ႔အစ္မဆိုင္ကို ၫႊန္းတတ္ေပမဲ႔ သူ႔ဆိုင္က ပိုေကာင္းတယ္…)

၈) ရန္ကင္းစင္တာေနာက္ ၁၂လံုးတန္းက ‘သဘာ၀’ ဆိုတဲ့ ယိုးဒယားဆိုင္…
(ဆိုင္ရွင္ ယပက္လက္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္တာ… ယိုးဒယား အစားအေသာက္ ႀကိဳက္တဲ႔ သူမ်ားအတြက္ေတာ႔ အရမ္းကို တန္တဲ႔ဆိုင္ေပါ႔… seafood tom yum ဟင္းရည္ဆိုလို႔ ကေတာ႔ ပုဇြန္ေတြ ျပည္ႀကီးငါးေတြ အမ်ားႀကီးပါတဲ့ ၁၈၀၀ တစ္ပြဲကို လူႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းစားလို႔ ရပါတယ္…)

၉) တ႐ုတ္တန္း စၪ္႔အိုးတန္း အေပၚလမ္းထိပ္က ‘ေရႊနဂါး’…
(တရုတ္တန္းမွာေတာ႔ သူ႔ဆီခ်က္နဲ႔ ေကာ္ရည္ကို မီွတာ ရွားပါတယ္… လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၁) ႏွစ္ေလာက္အထိ ဆီခ်က္ တစ္ပြဲကို ၃၀၀နဲ႔ ေရာင္းတုန္း… လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၆) လေလာက္ကေတာ့ ၄၀၀ ျဖစ္သြားၿပီ… ဆီခ်က္၊ ေကာ္ရည္၊ ဘဲေခါင္းသုတ္၊ အသဲအျမစ္သုတ္၊ ဘဲေသြးသုတ္ အစံုရပါတယ္… ေစတနာလဲ ေကာင္းတယ္…)

၁၀) M3 အေနာက္ လမ္းၾကားထဲက ‘ေအာင္သုခ’…
(ျမန္မာ ထမင္းဟင္း စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ မေမ႔ပါနဲ႔ … ေစတနာ အရမ္းေကာင္းတဲ့ ဆိုင္ပါ… ဆိုင္ရွင္ ထိပ္ေျပာင္ဦးေလးႀကီး ကိုယ္တိုင္ ဟင္းေတြ လိုက္လိုက္ျဖၫ့္ေပးတာ… ၾကက္ေၾကာ္သုပ္၊ ဆိတ္ကလီစာ၊ အမဲႏွပ္ ေကာင္းတယ္…)

၁၁) တာေမြက ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းနဲ႔ ေ႐ႊဂံုတိုင္လမ္းကို ဆက္ထားတဲ႔ လမ္းေလးထဲက ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္…
(လမ္းနာမည္ေတာ့ မသိဘူး… က်ဳိက္ထီး႐ိုး ဘုရားေလး ေသးေသးေလး တစ္ဆူရွိတယ္…)

၁၂) TOP CHOICE က ထိုင္းထမင္းေပါင္းနဲ႔ ငါးဟင္းထုတ္…

၁၃) ဗဟုိလမ္း စြမ္းစြမ္းက ၾကက္ဥ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္…

၁၄) အင္းစိန္ မင္းဓမၼလမ္းေပၚက ငါးအေရခြံေၾကာ္…

၁၅) လမ္းမေတာ္ (၈) လမ္းထိပ္က ကုလား ၾကက္သားသုတ္…
(အရည္ ႐ြတ္ပတ္ႀကီး မဟုတ္ဘဲ အေျခာက္ သုတ္ေပးတာ…)

၁၆) လမ္းမေတာ္ ေအာက္လမ္းေထာင္႔ ေ႐ႊနန္းေတာ္ေ႐ွ႕က ဂဏန္းေကာ္ေၾကာ္…

နိဂံုး

အဲ ပြန္ႀကီး တစ္ေယာက္ ကိုးရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲ ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြ ႀကိဳက္တယ္ ထင္ရဲ႕။ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ ႐ိွေသးတယ္ ဆိုတာကို အခ်က္ျပ လိုက္ပုံမ်ားက “က်န္ေနေသးတာေတြ ထပ္ျဖည့္ေပးမယ္ေနာ္… ဟုတ္ကဲ႔… ခု စဥ္းစားမိ သေလာက္ကေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ… ေနာက္ စဥ္းစားလို႔ရမွ ထပ္ေရးဦးမယ္ ေနာ္… ေရးရင္းနဲ႔  ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္စားေနတာေတာင္ လူသိပါၿပီ… ဟီး…” ဟူ၍သာ…

WELCOME BACK

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ခိုင္းစားေတာ႔မယ္႔ ၊ ရန္ကုန္ တကူးတက ျပန္လာၿပီး အစားအေသာက္ ေသာင္းက်န္းေတာ႔မယ္႔ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မ အား ေမတၱာသုတ္ေလး ႐ြတ္ဆိုရင္း ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္ ခင္ညာ…

ဒီ Notes Section မွာ ေရးထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ဖတ္မိၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဆီ Email နဲ႔ တစ္မ်ိဳး ၊ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ တစ္ဖံု ေမးျမန္းၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ ႐ိွပါတယ္။ “ေမာင္ရဲလြင္ဦးေရ… ဒါေတြက တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္ ေတြလား” ဆိုၿပီးေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာ တကယ္႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ပဲေရးတာပါ။ တီထြင္ဖန္တီး ေရးယူတာမ်ိဳးလဲ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာ မပါပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ စာေရးဆရာ လုပ္ဖို႔လဲ အစီအစဥ္ မ႐ိွတာ အမွန္ပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အဲလို Story ေလးေတြ ေရးတတ္သြားတယ္ ဆိုတာလဲ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ မသိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ အေတြ႕အႀကံဳေလးေတြ ၊ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ဆိုေတာ႔ ဇာတ္လမ္း ၊ ဇာတ္အိမ္က စဥ္းစားဖန္တီး စရာ မလိုဘူးဗ်။ အဲ… စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပေအာင္ စကားလံုး အသြားအလာ ၊ အသံုးအႏႈန္းေလးေတြ ေ႐ြးျခယ္ ေရးသားရတာပဲ ႐ိွပါတယ္။ ျမန္မာစာ အသံုးအႏႈန္း ႂကြယ္၀တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ညီမေလး ပြန္ႀကီး (ေခၚ) ဆင္ျဖဴ႐ွင္မ (ေခၚ) ႏို႔စည္ပံုးႀကီး က PROOFREAD လုပ္ေပးေလ႔ ႐ိွပါတယ္။

အဲ… အခုလဲ ကၽြန္ေတာ္႔ အျဖစ္အပ်က္ေလး ပါပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ မင္းသားက ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ပါ…

ကၽြန္ေတာ့္ စတိုင္ ႏွင္႔ အ၀တ္အစား

စကားဦး ခ်ီရမွာက ကၽြန္ေတာ္႔ ပံုစံပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲတမ္း ဂတံုးနဲ႔ပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ပတ္ တစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္ရိတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဆံပင္ ပါးလို႔ ပါ။ ဆံပင္ မ႐ိွတ႐ိွထက္ စာရင္ ဂတံုးနဲ႔ ေနတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ႐ံုးသြားရင္ ႐ွပ္အက်ီ လက္႐ွည္နဲ႔ စတိုင္ ေဘာင္းဘီ ၀တ္ေလ႔ ႐ိွပါတယ္။ အဲလို၀တ္ရတာ ႀကိဳက္လို႔လား ဆိုေတာ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်။ သူ႔ေနရာနဲ႔ သူမို႔ ထိုက္သင္႔သလို ၀တ္စားရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဆို… ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြကို ခံုခံုမင္မင္ ၀တ္သလဲ ဆိုေတာ႔ TEE (တီ႐ွပ္အက်ီ) ၊ SHORT PANT (ေဘာင္းဘီတို) နဲ႔ FLIP FLOP (ရာဘာ ၾကားညႇပ္ ဖိနပ္) ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ေမးရင္ လြတ္လပ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲလို လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးေစတဲ႔ အ၀တ္အစားေတြကို အရမ္းကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာလဲ ၀တ္ေလ႔ ႐ိွပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ ထြက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ခုနက ေျပာခဲ႔တဲ႔ အရာေတြကိုပဲ ၀တ္ေလ႔႐ိွပါတယ္။

ေမြးရပ္ေျမ ခရီး

ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖက ထား၀ယ္သား ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ထား၀ယ္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာေမြး ၊ ထား၀ယ္မွာ ႀကီးျပင္းတာေပါ႔။ သူငယ္တန္းမွ သတၱမတန္းအထိ အဲဒီမွာပဲ ေက်ာင္းတက္ ခဲ႔တာေပါ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ၁၉၉၇ မွာ ဖခင္ရဲ႕ က်န္းမာေရး အေျခအေနေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္မိသားစုလံုး ရန္ကုန္မွာ အေျခခ် ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ အေျခခ်တယ္ ဆိုေပသိ အခြင္႔အခါ သင္႔တိုင္း တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ႔ ထား၀ယ္ ျပန္ျဖစ္တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔ အမ်ိဳးေတြ အဲဒီမွာ အမ်ားႀကီး ႐ိွသကိုး။ အဖိုး နဲ႔ အဖြားကလဲ ယေန႔တိုင္ ထား၀ယ္မွာပဲ ဗ်။ အဖိုး ၊ အဖြား ၊ ဦးေလး ၊ အေဒၚေတြဆီ သြားကန္ေတာ႔မယ္လို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ ေမြးရပ္ေျမဆီ ျပန္စၿမဲပါ။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပည္ပမွာ တကၠသိုလ္ သြားတက္ေလေတာ႔ ဘယ္လိုမွ ျပန္ဖို႔ အခြင္႔မသာေတာ႔ပါဘူး။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ႔ ထား၀ယ္က အမ်ိဳးေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို လာလည္ဖို႔ တစ္ေခၚတည္း ေခၚပါေတာ႔တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ၀ယ္ၿပီး ထား၀ယ္ကို ေရာက္သြားခဲ႔တာေပါ႔။

ကၽြန္ေတာ္႔ ေရာဂါ

အဲဒီ ၂၀၀၆ ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တဲ႔ ေရာဂါ ရေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္က ေစ်းနားမွာပါ။ LIFE ပံုေတြကို ႐ူးမူးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ေစ်းထဲ၀င္သြားတာေပါ႔။ ငါးစိမ္းသည္ ႐ိုက္လိုက္ ၊ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္သည္ ႐ိုက္လိုက္နဲ႔ ဟုတ္ေနတာဗ်ာ။ လူေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ၀ိုင္းၾကၫ္႔ေနၾကတာ ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခပ္မွန္မွန္ပဲ။ သူတို႔ ေျပာေန ၊ ၾကၫ္႔ေနၾက တာေတြကို ဂ႐ုမစိုက္ ႏိုင္ေပါင္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ထံုးစံအတိုင္း အာ႐ံုကို မွန္ဘီလူးထဲမွာပဲ ထဲ႔ထား လိုက္မိတယ္။

ဂ်ပန္စုတ္

အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ငါးပိ ၊ ငါးေျခာက္တန္းကို ေရာက္သြားေရာ။ ငါးေျခာက္ဆိုင္ေတြကို ႐ိုက္ေနတုန္း ေနာက္နားက ပုစြန္ေျခာက္ ေရာင္းတဲ႔ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္က ထား၀ယ္သံျဖင္႔ ေျပာပါေလ ေရာ… “ဒီ ဂတံုးနဲ႔ ဂ်ပန္စုတ္ ၊ ငါ႔က်ေတာ႔ မ႐ုိက္ဘူး ၊ ငါးေျခာက္ေတြပဲ ႐ိုက္ေနတာပဲ” တဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ပံုေတြ ဆက္႐ိုက္ေနခဲ႔တာ။ အားလံုး ၿပီးသြားၿပီ ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ သ႔ူဖက္ကို လွၫ္႔ၿပီး ထား၀ယ္သံနဲ႔ ျပန္ေျပာမိလိုက္ သည္မွာ “ပုစြန္ေျခာက္ တစ္ပိသာ ဘယ္ေစ်းလဲ” ဟူ၍သာ… အနီးအနား႐ိွ ေစ်းသည္မ်ားကေတာ႔ အံ႔ၾသမွင္တက္ မႈမ်ားျဖင္႔…

တကယ္႔ ဂ်ပန္ႀကီး

တကယ္ပါ ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေခါင္းမွာလည္း ဆံပင္က မ႐ိွ ၊ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ ဆိုေလေတာ႔ ေတြ႕သမွ် လူေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဂ်ပန္လို႔ ထင္ေနေတာ႔တာ။ ေ႐ႊတိဂံု ေပၚတက္ရင္လည္း ေဂါပက လူႀကီးမ်ား ခဏခဏ လာေမးပါတယ္။ “You are from JAPAN? Have you paid the camera tax?” ကၽြန္ေတာ္ကလဲ အဲလိုဆို အၿငိမ္မေန တတ္ဘူး။ ျမန္မာလိုနဲ႔ ျပန္ပက္ ေျပာတတ္တယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္ ဆာေကး အရက္ေတာ႔ ႀကိဳက္တယ္ဗ်” လို႔။ ေဂါပက လူႀကီးမ်ား ေခါင္းကုပ္ၿပီး က်န္ခဲ႔ၾက စၿမဲ…  ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္မဟုတ္ပါ ၊ ျမန္မာ စစ္စစ္ပါ ခင္ညာ…

အင္တာဗ်ဴး တစ္ပုဒ္လံုးကိုေတာ႔ ကို ဒီေနရာ မွာဖတ္လို႔ရပါတယ္။

ခ်က္ႀကီး ဆိုတာ…

ခုတစ္ေခါက္လည္း တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုပါပဲ။ ဘန္ေကာက္မွာ ေရာက္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ခ်က္ႀကီး အေၾကာင္းပါ။ ခ်က္ႀကီး ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူ႔ကို ေခၚတဲ႔ နာမည္ေျပာင္ေပါ႔။ အဲ… ေမာင္ခ်က္ႀကီးက ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေလေတာ႔ ျမန္မာေတြ အမ်ားႀကီး ေနထိုင္တဲ႔ ABAC နားမွာ အခန္းငွားၿပီး ေနပါတယ္။ သူ႔အခန္းက ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္း ကိုမ်ိဳးဟန္ထြန္း ၊ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း တို႔ ညီအကို အခန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာပါ။ ဟိုညီေနာင္ (၂) ပါးက အခန္းမွာ WiFi တပ္ထားေတာ႔ ေမာင္ခ်က္ႀကီးတို႔ အႀကိဳက္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ အလကား သံုးရတာကိုး။ ဘန္ေကာက္ေျမကို နင္းလိုက္တာနဲ႔ “ယိုးဒယားမ ရည္းစား လိုခ်င္တယ္” ဆိုၿပီး တငဲငဲ ပူဆာေနတဲ႔ ေမာင္ခ်က္ႀကီး တစ္ေယာက္ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ထိုင္းမေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ ျဖစ္ပါေလေရာ…။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္မွာ ဆိုေပမယ္႔ သတင္းေတြ ၾကားေနတာဗ်။ ခ်က္ႀကီးတစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းေအာင္းၿပီး တရားအားထုတ္ (အဲ… မွားလို႔) ဘာေတြလုပ္မွန္း မသိလုပ္ေနတယ္ေပါ႔။ တယ္လဲ ႀကိဳးစားတဲ႔ ခ်က္ႀကီး ပါလားေနာ္…။

ခ်က္ႀကီးရဲ႕ ေစတနာ…

ေမာင္ခ်က္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀ ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဗ်။ ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ၊ စိတ္ေကာင္း႐ိွတယ္။ ခုလဲ ၾကၫ္႔ေလ…။ ထိုင္းမ နဲ႔ ရည္းစား ျဖစ္တာ မၾကာဘူး။ ေစတနာေတြ ပိုၿပီး ဗမာစကားေတြ သြားသင္ေပး ပါေလေရာဗ်ာ။ အမယ္… သူ႔ရည္းစားက လက္ထဲမွာ THAI – MYANMAR Dictionary တကားကားနဲ႔ ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔အခန္း တံခါးကို ေခါက္ၿပီး “ခ်က္ႀကီးေရ…” လို႔ သြားေခၚရင္ အထဲက မိန္းခေလး အသံနဲ႔ “ခ်က္ႀကီး မ႐ိွဘူး ၊ ေက်ာင္းသြားတက္ေနပါတယ္ ႐ွင္” ဆိုၿပီး ၀ဲတဲတဲနဲ႔ ယဥ္ယဥ္ ေက်းေက်းေလး ျပန္ေျဖ ႐ွာသတဲ႔ ဗ်ာ။ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္ ေမာင္ခ်က္ႀကီး ရယ္။ ျမန္မာစာကို ကိုယ္ဖိ ၊ ရင္ဖိ မ်ားသင္ေပး လိုက္ေလသလား…။

ခ်က္ႀကီးရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္…

ခ်က္ႀကီးကို အထင္မေသးနဲ႔ေနာ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း ရည္းစား ႐ိွသဗ်ာ။ ဟုတ္ကဲ႔…။ ဆိုလိုတာက ရည္းစား (၂) ေယာက္ကို အၿပိဳင္တြဲၿပီး အေသကဲတဲ႔ ခ်က္ႀကီးပါ။ တစ္႐ြာတစ္က်ီ ေဆာက္တယ္ ေျပာရမလားပဲ။

ခ်က္ႀကီး ကိြဳင္တက္ၿပီ…

တစ္ေန႔ ရန္ကုန္က သူ႔ေကာင္မေလး သူ႔ဆီ အီးေမးလ္ ပို႔လာပါတယ္။ ကိုေတာ္ေခ်ာက ေရခ်ိဳးေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔ထိုင္းမ ရည္းစားက သူ႔ အီးေမးလ္ေတြကို ဖတ္ပါေလေရာ။ အီးေမးလ္ ထဲမွာက Burglish နဲ႔ ေရးထားတာပါ။ “Ko Ko, Nay Kaung Larr? Chit A Yann Lwan Nay Tel…” စ သျဖင္႔ေပါ႔။ ေမာင္ခ်က္ႀကီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲက အထြက္ ကိြဳင္တက္ပါေလေရာ ဗ်ာ။ ထိုင္းမေလးက ျမန္မာျပည္က ခ်က္ႀကီး ရည္းစား ပို႔လိုက္တဲ႔ စာေတြကို ဖတ္ၿပီး အားလံုး နားလည္ ေနတယ္ေလ…။ အဲေတာ႔ ထိုင္းမက အဲဒီ အီးေမးလ္ကို reply ျပန္လုပ္တယ္။ “Hello, this is Chat Kyi’s girlfriend.  Pls do not disturb me and Chat Kyi.  We love each other so much…” ဆိုတာေတြ ေပါ႔။

ေတာ္လိုက္တဲ႔ ခ်က္ႀကီး…

အဲဒီမွာ ေ႐ႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ေလတဲ႔ ေမာင္ခ်က္ႀကီး တစ္ေယာက္ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္းဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး WiFi ရဲ႕ တိုင္ကို ဆြဲျဖဳတ္ ခိုင္းပါေလ ေရာ။ ခ်က္ႀကီးက မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း အခန္းက အင္တာနက္ ကြန္နက္႐ွင္ကို အခမဲ႔ သံုးစြဲေနတာေလ…။ “ေဟ႔ေကာင္ ၊ ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ ၊ တိုင္ကို ျဖဳတ္ပစ္လိုက္… ခ်က္ခ်င္း ၊ အခု…” တဲ႔ဗ်ာ။ ဘယ္တိုင္ကို ျဖဳတ္ရမွန္း မသိတဲ႔ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္း တစ္ေယာက္ အူတူတူ နဲ႔ လုပ္ေနတုန္း ထိုင္းမေလးက reply စာကို ပို႔ထုတ္လိုက္ပါၿပီ ခင္ဗ်ာ။ အဲဗ်ာ။ ကံေကာင္းတဲ႔ ခ်က္ႀကီးတို႔မ်ား ရန္ကုန္က သူ႔ေကာင္မေလးရဲ႕ Gmail Account password ကို သိေနျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္းကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ဖုန္းေခၚ ၊ သူ႔ ရန္ကုန္က ရည္စားရဲ႕ Gmail Account ထဲ ၀င္ခိုင္းၿပီး အဲဒီ ထိုင္းမေလး ခုနက ပို႔လိုက္တဲ႔ အီးေမးလ္ကို ဖ်က္ခိုင္း ပါေတာ႔တယ္။ သူေျပာခ်င္တဲ႔ Message က “ေဟ႔ေကာင္ ၊ ငါ႔ေကာင္မေလးရဲ႕ Gmail Account ကို၀င္ ၊ ေနာက္ဆံုး Email တစ္ေစာင္ကို ဖ်က္ေပး ၊ ငါမင္းကို Account ရဲ႕ Password ေျပာမယ္ ၊ လိုက္မွတ္ ၊ t-e-e-r-i-e”။ အဲလို ေျပာလို႔ကလည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။ Gmail, Email, Account, Password အစ ႐ိွတဲ႔ စကားလံုးေတြကို ထိုင္းမေလးက နားလည္ တယ္ေလ။ အဲေတာ႔ ေမာင္ခ်က္ႀကီး တစ္ေယာက္ ေျပာခ်င္ေသာ အရာမ်ားကို ျမန္မာမႈ ျပဳလိုက္ပံုက “ေဟ႔ေကာင္ ၊ ဂ်ီလွ်ပ္စစ္ စာမ်က္ႏွာကိုသြား ၊ အဲဒီမွာ ျမန္မာျပည္က ငါ႔ေဆာ္ရဲ႕ လွ်ပ္စစ္စာ စာရင္း ႐ိွတယ္။ အဲဒီ စာရင္းရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္သေကၤတက တ လံုးႀကီးတင္ ဆံခတ္ ၊ အ လံုးႀကီးတင္ ဆံခတ္ ၀စ္စႏွစ္လံုးေပါက္ ၊ အ လံုးႀကီးတင္ ဆံခတ္ ၀စ္စႏွစ္လံုးေပါက္ ၊ အ ေရးခ်ာ ၊ အ လံုးႀကီးတင္ တစ္ေခ်ာင္းငင္ င သတ္ ၊ အ လံုးႀကီးတင္ ဆံခတ္ ၀စ္စႏွစ္လံုးေပါက္” ဟူ၍ ျဖစ္ပါေတာ႔သည္။

ေနာင္တရတဲ႔ ခ်က္ႀကီး…

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ခ်က္ႀကီး တစ္ေယာက္ သူ႔ထိုင္းမေလးကို ျမန္မာစာ ထပ္မသင္ေပး ေတာ႔ဘူး လို႔ ၾကားသိရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။